Układ pokarmowy człowieka to rozbudowany system organów, odpowiedzialny za rozkład i przyswajanie substancji pokarmowych. Zrozumienie jego organizacji zakłada nie tylko znajomości naukowej, jednak także doświadczalnego spojrzenia. Z tego względu systematyczną zainteresowanie zyskują modele anatomiczne, które pozwalają w czytelny tryb zrozumieć topografię organizmu człowieka. Ważne pozycję wśród narzędzi dydaktycznych mają modele anatomiczne układu pokarmowego, dlatego że właśnie ten układ wchodzi do najbardziej intensywnie złożonych i pełni kluczową rolę w przebiegach fizjologicznych. Nauka anatomii jedynie na fundamencie rycin i charakterystyk w skryptach bywa niepełna i złożona. Studenci kierunków zdrowotnych czy nauk o odżywianiu muszą nie tylko zapamiętać nazwy organów, ale także poznać ich wzajemne powiązania i umiejscowienie w przestrzeni brzusznej. W tym kontekście modele anatomiczne bywają ważną metodą, ponieważ dają możliwość zobaczyć geometryczne relacje, ujrzeć wielkość i kształt organów, a także zbadać strukturę precyzyjną, na przykład powłoki powierzchni trawiennego narządu czy system strukturek trawiennych. Poprzez nim tok poznawania jest bardziej angażujący i wydajny, a uzyskana wiedza zostaje zachowana na trwale. Na obszarze sprzedaży oferowanych jest sporo typów narzędzi dydaktycznych. Znajdujemy również modele anatomiczne ukazujące pojedyncze narządy, takie jak żołądek, wątroba czy gruczoł trawienny, jak i kompletne zestawy ukazujące kompletny ciąg systemu żywieniowego od otworu gębowej aż po część końcową jelita. Część z nich są schematyczne, pozostałe bardzo dokładne, umożliwiające nawet separowanie indywidualnych części i precyzyjne zbadanie ich strukturze.
Takie rozwiązania czynią, że modele anatomiczne można dostosować do poziomu nauki – odmienne będą odpowiednie dla studenta szkoły średniej placówki średniej, a pozostałe dla uczącego się szykującego się do testu z budowy ciała czy nadchodzącego medyka. Zastosowanie narzędzi jest nadzwyczaj rozbudowane. Wykorzystuje się je zwłaszcza na akademiach lekarskich i działach związanych z dziedzinami o zdrowiu, ale także w placówkach liceach, przede wszystkim w klasach biologiczno-chemicznych. Za sprawą nim studenci są w stanie pełniej przyswoić procesy mające miejsce w człowieczym ustroju. Warto wspomnieć także o użytkowym użyciu w żywieniu czy w praktykach zdrowotnych, gdzie modele anatomiczne służą jako wsparcie w konsultacji z chorym. Ukazanie organu na odwzorowaniu bywa dużo łatwiej zrozumiałe niż opis słowny, co zwiększa świadomość życiową i upraszcza przedstawienie powodów rozmaitych schorzeń. Używanie z takich narzędzi dydaktycznych ma liczne korzyści. Po pierwsze, umożliwia efektywniejsze przyswajanie treści dzięki obrazowaniu i wielokrotności. Następnie, w przeciwieństwie do substancji organicznych, modele anatomiczne są solidne, niegroźne i higieniczne, a jednocześnie gotowe zawsze wtedy, gdy są niezbędne. Po trzecie, można je używać wielokrotnie, co powoduje, iż stają się lokatą na przyszłość. Ostatecznie, są uniwersalne – posiadają przeznaczenie zarówno w edukacji elementarnej, jak i na specjalistycznych stopniach nauczania. Warto odnotować, że postęp technologii jeszcze bardziej zwiększył potencjał w tej sferze. Regularnie napotykamy modele anatomiczne drukowane w metodzie 3D, które dokładnie odtwarzają budowę części ciała i pozwalają nawet na odtworzenie procedur lekarskich. Równolegle postępuje używanie wirtualnej i rozszerzonej VR w kształceniu zdrowotnej, mimo to wciąż standardowe modele pełnią fundamentalną znaczenie. Są bowiem nieskomplikowane w obsłudze, nie wymagają specjalistycznego aparatu, a równocześnie funkcjonują jako niezwykle wydajne narzędzie szkoleniowe. Reasumując, układ żywieniowy to najjażniejszy z fundamentalnych układów ustroju, a jego poznanie ma kluczowe wagę zarówno dla doktorów, jak i dla jednostek powiązanych z dietetyką, biologią czy kształceniem zdrowotną. Aby nauka była wydajna, nie wystarczy opis, wymagane jest praktyczne podejście, które dają właśnie modele anatomiczne układu pokarmowego. Za sprawą nim znajomość okazuje się bardziej łatwa, łatwiejsza do utrwalenia i przydatna w przyszłej praktyce specjalistycznej. Takie narzędzia to lokata w poziom nauczania, pełniejsze przygotowanie nadchodzących specjalistów oraz wydajniejsze techniki transferu wiedzy zarówno studentom, jak i pacjentom.